നിഴലുകളുടെ നഗരം

റോണി തോമസിന്റെ അന്വേഷണം

---

അദ്ധ്യായം 1: മഴയുടെ നഗരം

സെന്റ് സെബാസ്റ്റ്യൻസ് നഗർ എപ്പോഴും മഴയത്തായിരുന്നു. ആകാശത്ത് നിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നത് വെള്ളമല്ല, നഗരത്തിന്റെ പാപങ്ങളാണെന്ന് റോണി തോമസ് കരുതിയിരുന്നു. അയാളുടെ ഓഫീസ് - ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിലെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഇടുങ്ങിയ മുറി - ജനാലയിലൂടെ ഈ ഇരുണ്ട നഗരത്തെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

"ഡിറ്റക്ടീവ് റോണി തോമസ്" എന്ന് വാതിലിലെ ഗ്ലാസിൽ എഴുതിയിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു, റോണിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം പോലെ.

മേശപ്പുറത്ത് അവൾുടെ ഫോട്ടോ കിടന്നു. സോഫിയ. അവൾ അപ്രത്യക്ഷയായി രണ്ട് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞു. പോലീസിന് താല്പര്യമില്ല. "അവൾ ഒരുപക്ഷേ ഓടിപ്പോയതാകും," അവർ പറഞ്ഞു. "നിനക്കിനി വേറെ പെൺകുട്ടിയെ കിട്ടും."

പക്ഷേ റോണിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. സോഫിയ ഓടിപ്പോകുന്ന ആളല്ല. അവൾ എന്തോ കണ്ടു. എന്തോ അറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാണ് അവരവളെ കൊണ്ടുപോയത്.

വാതിലിൽ മുട്ടി.

"അകത്തേക്ക് വരൂ," റോണി ചുരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയെടുത്തു.

ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യൻ അകത്തേക്ക് വന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ. ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.

"നിങ്ങളാണോ ഡിറ്റക്ടീവ് തോമസ്? എനിക്കൊരു സഹായം വേണം."

---

അദ്ധ്യായം 2: പുതിയ കേസ്

പ്രായമായ മനുഷ്യൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അയാളുടെ പേര് മാത്യു - ഒരു കാലത്ത് നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ അഭിഭാഷകൻ, ഇപ്പോൾ ഒരു തകർന്ന മനുഷ്യൻ.

"എന്റെ മകളെ കാണാനില്ല," അയാൾ പറഞ്ഞു. "രാഹേൽ. അവൾക്ക് ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സ്. രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് അവൾ എന്തോ കണ്ടെത്തി എന്ന് പറഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ വലിയ ആളുകളുടെ രഹസ്യം. അടുത്ത ദിവസം അവൾ ഇല്ലാതായി."

റോണിയുടെ നട്ടെല്ല് തണുത്തു. സോഫിയയും രണ്ടാഴ്ച മുമ്പാണ് അപ്രത്യക്ഷയായത്.

"പോലീസ് എന്തു പറഞ്ഞു?"

"അവർ താല്പര്യപ്പെടുന്നില്ല," മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം പൊട്ടി. "അവർ പറഞ്ഞു, രാഹേൽ മാനസികമായി അസ്ഥിരയാണെന്ന്. അവൾ സ്വയം എവിടെയെങ്കിലും പോയതാകുമെന്ന്. പക്ষേ എന്റെ മകൾ... അവൾ സത്യം മാത്രം പറയുന്ന ആളാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ അവളെ 'ഭ്രാന്തി' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്."

റോണി എഴുന്നേറ്റ് ജനാലയ്ക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. താഴെ തെരുവിൽ ഒരു കറുത്ത കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതേ കാർ കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസമായി അവിടെ നിൽക്കുന്നു.

"അവർ എന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു," റോണി മന്ത്രിച്ചു.

"എന്ത് പറഞ്ഞു?" മാത്യു ചോദിച്ചു.

"ഒന്നുമില്ല," റോണി തിരിഞ്ഞു. "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകളെ കണ്ടെത്താം. പക്ഷേ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം - ഈ നഗരത്തിൽ സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നത് അപകടകരമാണ്."

മാത്യു തലയാട്ടി. "എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ എനിക്ക് എന്റെ മകളെ വേണം."

---

അദ്ധ്യായം 3: നിഴലുകൾ നടക്കുന്ന തെരുവുകൾ

മാത്യു പോയതിനുശേഷം റോണി രാഹേലിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഒരു ജേണലിസ്റ്റായിരുന്നു - ചെറിയ പത്രത്തിന് വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ അവസാന ലേഖനം "സെന്റ് സെബാസ്റ്റ്യൻസ് ഹോസ്പിറ്റലിലെ നിഗൂഢത" എന്നായിരുന്നു.

സെന്റ് സെബാസ്റ്റ്യൻസ് ഹോസ്പിറ്റൽ. നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തത്തുള്ള ഒരു വലിയ കെട്ടിടം. ഔദ്യോഗികമായി അതൊരു സാധാരണ ആശുപത്രിയായിരുന്നു. പക്ഷേ നാട്ടുകാർ അതിനെക്കുറിച്ച് മന്ത്രിച്ചു - "അവിടെ പോകരുത്. അവിടെ പോയവർ മാറിയവരായി മടങ്ങി വരും."

സോഫിയയും ആ ആശുപത്രിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അവസാനമായി റോണിയുമായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ: "റോണി, എനിക്കൊരു കാര്യം അറിയണം. ആ ആശുപത്രിയിൽ എന്തോ നടക്കുന്നുണ്ട്. അവർ ആളുകളെ അവിടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. പിന്നെ അവർ... മാറുന്നു."

"എന്തിലേക്കാണ് മാറുന്നത്?" റോണി ചോദിച്ചിരുന്നു.

"അവർക്ക് സത്യം കാണാൻ കഴിയില്ല. അവർക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അവർ... റോബോട്ടുകളാകുന്നു."

അന്ന് രാത്രി സോഫിയ അപ്രത്യക്ഷയായി.

റോണി തീരുമാനിച്ചു. അയാൾ ആ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകണം.

വൈകുന്നേരം അയാൾ തന്റെ കോട്ട് എടുത്ത്, റിവോൾവർ പരിശോധിച്ച്, പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. താഴെ ആ കറുത്ത കാർ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

റോണി നേരെ അതിലേക്ക് നടന്നു. കാറിന്റെ ജനാല തുറന്നു. ഉള്ളിൽ വെള്ള കോട്ട് ധരിച്ച രണ്ടുപേർ.

"എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ പിന്തുടരുന്നത്?" റോണി ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്, മിസ്റ്റർ തോമസ്," ഡ്രൈവർ ചിരിച്ചു. "ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കയുണ്ട്."

"എന്റെ സുരക്ഷയോ?"

"ഈ നഗരം അപകടകരമാണ്, മിസ്റ്റർ തോമസ്. പ്രത്യേകിച്ച് അമിതമായി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവർക്ക്."

അതൊരു ഭീഷണിയായിരുന്നു. റോണി പിന്നോട്ട് പോയി.

"ഞാൻ സത്യം കണ്ടെത്തും," അയാൾ പറഞ്ഞു.

"സത്യം?" രണ്ടാമത്തെയാൾ ചിരിച്ചു. "മിസ്റ്റർ തോമസ്, ഇവിടെ സത്യമെന്നൊന്നില്ല. ഉള്ളത് നമ്മൾ സ്വീകരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മാത്രം."

കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. പോയി.

---

അദ്ധ്യായം 4: ആശുപത്രിയിലേക്ക്

അടുത്ത ദിവസം റോണി സെന്റ് സെബാസ്റ്റ്യൻസ് ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ പുറത്ത് നിന്നു. ഒരു വലിയ, പഴയ കെട്ടിടം. ഗോഥിക് വാസ്തുവിദ്യ. ജനാലകളിൽ കമ്പികൾ.

അയാൾ മെയിൻ ഗേറ്റിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"എന്താണ് കാര്യം?" ഗാർഡ് ചോദിച്ചു.

"ഒരു രോഗിയെ കാണാൻ വന്നതാണ്," റോണി പറഞ്ഞു. "സോഫിയ ഡിക്രൂസ്."

ഗാർഡ് ഒരു രജിസ്റ്റർ പരിശോധിച്ചു. "ആ പേരിൽ ആരുമില്ല."

"രാഹേൽ മാത്യു?"

"ഇല്ല."

റോണി അകത്തേക്ക് നോക്കി. അകത്ത് വെള്ള കോട്ട് ധരിച്ച ആളുകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. ചില രോഗികൾ പുൽത്തകിടിയിൽ ഇരിക്കുന്നു - അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശൂന്യം.

"നിങ്ങൾക്ക് അകത്തേക്ക് വരണമെങ്കിൽ നിയമാനുസൃത കാരണം വേണം," ഗാർഡ് പറഞ്ഞു.

റോണി പിന്തിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു - അയാൾ രാത്രി തിരിച്ചുവരും.

വൈകുന്നേരം അയാൾ ഒരു ചെറിയ ബാറിൽ ഇരുന്നു. അവിടെയാണ് ആന്റണിയെ കണ്ടത്. ആന്റണി - ഒരു കാലത്ത് ആ ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന നഴ്സ്, ഇപ്പോൾ മദ്യപാനിയായ ഒരു തകർന്ന മനുഷ്യൻ.

"നീ അവിടെ പോകരുത്, റോണി," ആന്റണി മന്ത്രിച്ചു. "അവർ അവിടെ ചെയ്യുന്നത്... അത് മനുഷ്യത്വമില്ല."

"എന്താണ് അവർ ചെയ്യുന്നത്?"

ആന്റണി ചുറ്റും നോക്കി, ശബ്ദം താഴ്ത്തി: "അവർ ആളുകളെ കൊണ്ടുവരുന്നു - അവർ വളരെയധികം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവർ, സമൂഹത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവർ, സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവർ. പിന്നെ അവരെ... 'ചികിത്സ' ചെയ്യുന്നു."

"എന്തൊരു ചികിത്സ?"

"അവർ അവരുടെ മനസ്സിനെ തകർക്കുന്നു. മരുന്നുകൾ, വൈദ്യുതാഘാതം, മറ്റും. അവർ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അവർ പഴയവരല്ല. അവർ ചോദ്യം ചെയ്യില്ല. അവർ അനുസരിക്കും. പ്രശ്നമുണ്ടാക്കില്ല."

റോണിയുടെ രക്തം തണുത്തു. "സോഫിയയും രാഹേലും അവിടെയുണ്ടോ?"

"ഉണ്ടാവാം," ആന്റണി കരഞ്ഞു. "ഞാനറിയില്ല. പക്ഷേ നീ അവിടെ പോകരുത്. നീയും അവരുടെ അടുത്ത ഇരആകും."

റോണി എഴുന്നേറ്റു. "എനിക്ക് പോകണം. സത്യം കണ്ടെത്തണം."

"സത്യം നിന്നെ നശിപ്പിക്കും, റോണി!" ആന്റണി നിലവിളിച്ചു.

പക്ഷേ റോണി മടങ്ങിനോക്കിയില്ല.

---

അദ്ധ്യായം 5: നിശാസന്ദർശനം

അർദ്ധരാത്രി. റോണി ആശുപത്രിയുടെ പിൻഭാഗത്തുള്ള മതിലിലേക്ക് കയറി. അകത്ത് ഇരുട്ടും നിശ്ശബ്ദതയും.

അയാൾ മതിൽ താണ്ടി അകത്തേക്ക് ചാടി. പുൽത്തകിടി നനഞ്ഞിരുന്നു. മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അയാൾ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു സൈഡ് വാതിൽ പൂട്ടിയിരുന്നില്ല. ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം അകത്തേക്ക് കയറി.

ഉള്ളിൽ നീണ്ട ഇടനാഴികൾ. മങ്ങിയ വെളിച്ചം. മധുരമുള്ള, മരുന്നിന്റെയും അണുനാശിനിയുടെയും ഗന്ധം.

ചുവരിൽ ഫോട്ടോകൾ - നഗരത്തിലെ പ്രമുഖർ ആശുപത്രിയുടെ ബോർഡ് അംഗങ്ങളായി. രാഷ്ട്രീയക്കാർ, ബിസിനസുകാർ, ജഡ്ജിമാർ.

റോണി മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഒരു ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് പോയപ്പോൾ അയാൾ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു - നിലവിളി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.

"ദയവായി! എന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്കൂ! എനിക്ക് ഇവിടെയുണ്ടാകാൻ പാടില്ല!"

സോഫിയ! റോണി ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അയാൾ ഓടി. ഒരു വാതിൽ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ - ഒരു വലിയ ഹാൾ. അതിൽ കട്ടിലുകൾ. ഓരോ കട്ടിലിലും ഒരു ആൾ കിടക്കുന്നു. അവരുടെ ശരീരത്തിൽ കമ്പികളും മരുന്നുകളും കയറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

സോഫിയ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഹേലും.

"സോഫിയ!" റോണി നിലവിളിച്ചു.

അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്വാസവും ഭയവും.

"റോണി... നീ ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു..."

അപ്പോഴാണ് റോണി അവരെ കണ്ടത്. വെള്ള കോട്ട് ധരിച്ച അഞ്ചാറുപേർ അയാൾക്ക് ചുറ്റും വളഞ്ഞു.

"മിസ്റ്റർ തോമസ്," ഒരാൾ പറഞ്ഞു. മുഖത്ത് തണുത്ത പുഞ്ചിരി. "ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു."

റോണി തന്റെ റിവോൾവർ എടുത്തു.

"പിന്നോട്ട് പോകൂ! അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വെടിവയ്ക്കും!"

"വെടിവെക്കുമോ?" അയാൾ ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെയെല്ലാം വെടിവെക്കാൻ കഴിയുമോ? നഗരത്തിലെ അധികാരികളെ? ഈ സമൂഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവരെ?"

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

"നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം, മിസ്റ്റർ തോമസ്. സമൂഹത്തിന് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവരെ ആവശ്യമില്ല. സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവരെ ആവശ്യമില്ല. ആവശ്യം അനുസരണമുള്ളവരെ മാത്രം. ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം... നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷമായി ജീവിക്കാൻ."

"നിങ്ങളുടെ സഹായം വേണ്ട!" റോണി വെടിവച്ചു.

പക്ഷേ അയാളുടെ കൈ വിറച്ചു. ബുള്ളറ്റ് സീലിംഗിൽ ഇടിച്ചു.

അവർ അയാളെ പിടിച്ചു. ശക്തമായി. ഒരു സൂചി കൈയിൽ കുത്തി.

റോണിയുടെ കാഴ്ച മങ്ങി. അവസാനമായി കേട്ടത് സോഫിയയുടെ നിലവിളി ആയിരുന്നു.

"റോണി!"

എല്ലാം ഇരുണ്ടുപോയി.

---

അദ്ധ്യായം 6: ഉണർവ്

റോണി കണ്ണുതുറന്നു. വെളുത്ത സീലിംഗ്. തലയിൽ വേദന. ശരീരം ഭാരമുള്ളത് പോലെ.

അയാൾ ഒരു കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും വെളുത്ത മതിലുകൾ. ജനാലയിൽ കമ്പികൾ. വാതിൽ പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു.

അയാൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൈകളിൽ കയറുകൾ. അവ അഴിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ പ്രയാസം.

വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് വന്നു. കണ്ണടയും വെളുത്ത കോട്ടും. കൈയിൽ ഒരു ക്ലിപ്പ്ബോർഡ്.

"മിസ്റ്റർ തോമസ്, എങ്ങനെയുണ്ട്?" അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് പോകാൻ അനുവദിക്കൂ!" റോണി നിലവിളിച്ചു.

"പോകാൻ?" ഡോക്ടർ തലയാട്ടി. "മിസ്റ്റർ തോമസ്, നിങ്ങൾ രോഗിയാണ്. നിങ്ങൾക്ക് മിഥ്യാബോധമുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് യാഥാർത്ഥ്യവും ഭാവനയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല."

"ഞാൻ രോഗിയല്ല! സോഫിയയെ നിങ്ങൾ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി!"

"സോഫിയ?" ഡോക്ടർ ക്ലിപ്പ്ബോർഡിൽ എന്തോ എഴുതി. "മിസ്റ്റർ തോമസ്, സോഫിയ എന്ന് പേരുള്ള ആരും ഇല്ല. അത് നിങ്ങളുടെ സങ്കൽപ്പമാണ്."

"ഇല്ല! അവൾ യഥാർത്ഥമാണ്! ഞാൻ അവളെ കണ്ടു!"

"നിങ്ങൾ വളരെയധികം സമ്മർദ്ദത്തിലാണ്, മിസ്റ്റർ തോമസ്. നിങ്ങൾ ഒരു ഡിറ്റക്ടീവാണെന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, നിങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷമായി ഞങ്ങളുടെ രോഗിയാണ്."

റോണിയുടെ മനസ്സ് കറങ്ങി. "അത് സത്യമല്ല..."

"ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്," ഡോക്ടർ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ മരുന്നുകൾ കഴിക്കുക. വിശ്രമിക്കുക. ഉടൻ നിങ്ങൾക്ക് നന്നായിരിക്കും."

ഡോക്ടർ പോയി. വാതിൽ പൂട്ടി.

റോണി കയറുകൾ അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ. അവർ പറയുന്നത് സത്യമാണോ? അയാൾ ശരിക്കും രോഗിയാണോ?

ഇല്ല. അയാൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്. സോഫിയ യഥാർത്ഥമായിരുന്നു. അവളുടെ ചിരി, അവളുടെ സ്പർശം, അവളുടെ സ്നേഹം.

അവർ അയാളെ സംശയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.

---

അദ്ധ്യായം 7: സത്യത്തിന്റെ നിഴലുകൾ

മൂന്നാം ദിവസം, റോണിയെ ഒരു വലിയ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ മറ്റ് "രോഗികൾ" ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ ചെയറുകളിൽ ഇരുന്നു, ചിലർ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നു, ചിലർ ശൂന്യമായി ചുമരിലേക്ക് നോക്കി.

അവിടെയാണ് റോണി ആദ്യമായി ജോസഫിനെ കണ്ടത്.

ജോസഫ് - മുപ്പതുകളിലെ ഒരാൾ, കണ്ണുകളിൽ ബുദ്ധിയുടെ തിളക്കം. അയാൾ റോണിയെ സമീപിച്ചു.

"പുതിയ ആളാണോ?" ജോസഫ് മന്ത്രിച്ചു.

"ഞാൻ ഇവിടെ രോഗിയല്ല," റോണി പറഞ്ഞു.

"ആരും തന്നെയല്ല," ജോസഫ് പുഞ്ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ അവർ നമ്മളെ അങ്ങനെ തന്നെ ആക്കും."

"നീ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?"

ജോസഫ് ചുറ്റും നോക്കി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി. "ഇത് ഒരു ജയിലാണ്. സത്യം പറയുന്നവർക്കുള്ള ജയിൽ. നഗരത്തിലെ അധികാരികൾ ഇവിടെ അയക്കുന്നു - സമൂഹത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ."

"എന്തുകൊണ്ട്?"

"കാരണം സമൂഹത്തിന് ചോദ്യങ്ങൾ അപകടകരമാണ്. അവർ അനുസരണമുള്ള പൗരന്മാരെ മാത്രമേ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ. നമ്മളെപ്പോലുള്ളവർ - സത്യം തേടുന്നവർ - അവർക്ക് ഭീഷണിയാണ്."

റോണി ആ മുറിയിൽ നോക്കി. അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും - പത്രപ്രവർത്തകർ, അധ്യാപകർ, കലാകാരന്മാർ, എഴുത്തുകാർ - എല്ലാവരും സമൂഹത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചവർ.

"ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടും?" റോണി ചോദിച്ചു.

"രക്ഷപ്പെടണോ?" ജോസഫ് വിഷാദത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഇവിടെ നിന്ന് ആരും രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടില്ല. നമ്മൾ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ പഴയവർ അല്ലായിരിക്കും."

അപ്പോഴാണ് റോണി കോണിൽ ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടത്. മുടി പരുക്കൻ, കണ്ണുകളിൽ ഭയം. രാഹേൽ മാത്യു.

അയാൾ അവളെ സമീപിച്ചു. "രാഹേൽ? നിന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ അയച്ചു."

അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി. ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചറിവ്. പിന്നെ ഭയം.

"അച്ഛനോട് പറയൂ... ഞാൻ സത്യം മനസ്സിലാക്കി. ഈ നഗരം ഒരു കള്ളമാണ്. അവർ നമ്മളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ചിന്തകൾ, നമ്മുടെ ഭാവനകൾ, നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ. ആരെങ്കിലും ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ, അവർ അവരെ ഇവിടെ അയക്കുന്നു. അവരെ... മാറ്റുന്നു."

"നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകണം," റോണി പറഞ്ഞു. "സത്യം ലോകത്തോട് പറയണം."

"ആരാണ് വിശ്വസിക്കുക?" രാഹേൽ കരഞ്ഞു. "പുറത്തുള്ളവർക്ക് അറിയില്ല. അവർ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവർക്ക് അവരുടെ സുഖപ്രദമായ നുണകൾ മതി."

---

അദ്ധ്യായം 8: വെളിച്ചത്തിന്റെ കടന്നുവരവ്

അന്നു രാത്രി റോണി ഉറങ്ങിയില്ല. അയാൾ ജനാലയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. പുറത്ത് നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ തിളങ്ങുന്നു. അവിടെയെവിടെയോ സോഫിയ ഉണ്ട്.

അയാൾക്ക് അവളെ രക്ഷിക്കണം. എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കണം.

അർദ്ധരാത്രിക്ക് ശേഷം ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. വാതിൽ പതിയെ തുറന്നു.

ജോസഫ് അകത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു. കൈയിൽ ഒരു താക്കോൽ.

"ഞാൻ ഒരു ഗാർഡിൽ നിന്ന് ഇത് എടുത്തു," അയാൾ മന്ത്രിച്ചു. "ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് രക്ഷപ്പെടാം."

"എന്തുകൊണ്ട് നീ എന്നെ സഹായിക്കുന്നു?"

"കാരണം ഞാൻ ഒരു ഭീരുവായിരുന്നു," ജോസഫ് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഒരു കാലത്ത് അധ്യാപകനായിരുന്നു. സത്യം പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവർ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. ഞാൻ മാറുന്നതിനു മുൻപ്, ആരെങ്കിലും പുറത്തേക്ക് പോയി സത്യം പറയണം."

അവർ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടന്നു. ഇടനാഴി ശൂന്യം. ഗാർഡുകൾ മറ്റ് നിലയിലാണ്.

അവർ നടന്നു, പതിയെ, നിഴലുകൾ പോലെ.

"സോഫിയ എവിടെയാണ്?" റോണി ചോദിച്ചു.

"താഴത്തെ നിലയിൽ. അവിടെയാണ് അവർ... 'ചികിത്സ' നടത്തുന്നത്."

അവർ ഒരു സ്റ്റെയർകേസിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. താഴെ ഒരു കനത്ത മെറ്റൽ വാതിൽ. ജോസഫ് താക്കോൽ ഉപയോഗിച്ചു.

വാതിൽ തുറന്നു.

ഉള്ളിൽ - ഒരു ഭീകരത. ഒരു വലിയ മുറി, അതിൽ യന്ത്രങ്ങൾ. കട്ടിലുകളിൽ ആളുകൾ കിടക്കുന്നു, അവരുടെ തലയിൽ വയറുകൾ.

സോഫിയ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"സോഫിയ!" റോണി ഓടി.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നു. യന്ത്രങ്ങൾ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി - ബീപ്പ്, ബീപ്പ്.

റോണി അവളുടെ കൈപിടിച്ചു. "സോഫിയ, എഴുന്നേൽക്കൂ. ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നു."

അവൾ കണ്ണുതുറന്നു. പതിയെ.

"റോണി?" അവളുടെ ശബ്ദം ദുർബലം.

"അതെ. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്."

"നീ... വൈകിപ്പോയി. അവർ എന്റെ ഓർമ്മകൾ... മായ്ച്ചു."

"എല്ലാം തിരികെ വരും. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് പോകും."

പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് അലാറം മുഴങ്ങിയത്.

---

അദ്ധ്യായം 9: പിന്തുടരൽ

"അവർ നമ്മളെ കണ്ടെത്തി!" ജോസഫ് നിലവിളിച്ചു.

ഗാർഡുകളുടെ ഓട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദം.

റോണി സോഫിയയെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേല്പിച്ചു. അവൾ നടക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ ദുർബലയായിരുന്നു.

"രാഹേലെ എടുക്കൂ!" റോണി ജോസഫിനോട് പറഞ്ഞു.

അവർ ഓടി. ഇടനാഴികളിലൂടെ. പിന്നാലെ വെള്ള കോട്ട് ധരിച്ച ആളുകൾ.

"നില്ലൂ! അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ വെടിവെയ്ക്കും!"

വെടിയൊച്ചകൾ. ചുമരിൽ ഇടിക്കുന്ന ബുള്ളറ്റുകൾ.

അവർ ഒരു എമർജൻസി എക്സിറ്റിലേക്ക് എത്തി. വാതിൽ തുറന്നു.

പുറത്ത് മഴ. കാറ്റ്. തണുപ്പ്.

അവർ പുൽത്തകിടിയിലേക്ക് ഓടി. മതിലിലേക്ക്.

"നമുക്ക് കയറാൻ കഴിയില്ല!" സോഫിയ പറഞ്ഞു.

"കയറണം!" റോണി അവളെ സഹായിച്ചു.

ജോസഫും രാഹേലും ആദ്യം കയറി. പിന്നെ സോഫിയ.

റോണി അവസാനം കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അയാൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരു ശബ്ദം.

"മിസ്റ്റർ തോമസ്."

അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു മനുഷ്യൻ - ഡോക്ടർ വിൻസെന്റ്, ആശുപത്രിയുടെ ഡയറക്ടർ.

"നിങ്ങൾക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല," വിൻസെന്റ് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലേ? നിങ്ങൾ രോഗിയാണ്. ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലാണ്."

"ഇല്ല!" റോണി നിലവിളിച്ചു.

"സോഫിയ നിലവിലില്ല. നിങ്ങളുടെ 'ഡിറ്റക്ടീവ്' ജീവിതം ഒരു മിഥ്യയാണ്. നിങ്ങൾ ഇവിടെ അഞ്ചു വർഷമായി ഉള്ളത് സത്യമാണ്."

റോണി ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. അയാളുടെ മനസ്സ് കറങ്ങി.

പക്ഷേ മതിലിന്റെ മറുവശത്ത് സോഫിയയുടെ ശബ്ദം: "റോണി! എന്നെ വിശ്വസിക്കൂ! നീ സത്യമാണ്!"

റോണി വിൻസെന്റിനെ നോക്കി. "നിങ്ങളാണ് നുണയൻ."

അയാൾ മതിൽ കയറി. മറുവശത്തേക്ക് ചാടി.

---

അദ്ധ്യായം 10: സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വില

അവർ നഗരത്തിലൂടെ ഓടി. തെരുവുകൾ നനഞ്ഞു. ആളുകൾ അവരെ വിചിത്രമായി നോക്കി.

"നമുക്ക് എവിടെ പോകാം?" രാഹേൽ ചോദിച്ചു.

"എന്റെ ഓഫീസിലേക്ക്," റോണി പറഞ്ഞു. "അവിടെ തെളിവുകളുണ്ട്. രേഖകൾ. നമുക്ക് എല്ലാം പത്രങ്ങൾക്ക് നൽകാം."

പക്ഷേ അവർ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ, അവർ കണ്ടത് ഒരു ശൂന്യമായ കെട്ടിടമായിരുന്നു.

"ഇത്... ഇത് എന്റെ ഓഫീസ് ആയിരുന്നു," റോണി പറഞ്ഞു. "മൂന്നാം നിലയിൽ."

അവർ കയറി. പക്ഷേ മൂന്നാം നിലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവർ കണ്ടത് പൊളിഞ്ഞ മുറികളായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ലാത്തത് പോലെ.

"ഇതെങ്ങനെ സാധ്യം?" റോണി മതിലിൽ സ്പർശിച്ചു.

സോഫിയ അയാളുടെ കൈപിടിച്ചു. "റോണി... ഒരുപക്ഷേ അവർ പറയുന്നത് ശരിയാവാം."

"എന്ത്?"

"ഒരുപക്ഷേ... നമ്മൾ എല്ലാവരും രോഗികളാവാം."

"ഇല്ല!" റോണി തലയാട്ടി. "സത്യം ഇതാണ്. നമ്മൾ ഇവിടെയുണ്ട്. നമ്മൾ യഥാർത്ഥമാണ്."

പക്ഷേ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ സംശയം വളരാൻ തുടങ്ങി.

അവർ തെരുവിലേക്ക് മടങ്ങി. ജോസഫ് ഒരു പത്രക്കച്ചവടക്കാരനെ സമീപിച്ചു.

"നിങ്ങൾക്ക് സെന്റ് സെബാസ്റ്റ്യൻസ് ഹോസ്പിറ്റലിനെക്കുറിച്ച് അറിയാമോ?"

"ആശുപത്രിയോ?" കച്ചവടക്കാരൻ പറഞ്ഞു. "അതെ. നല്ല സ്ഥാപനം. ഡോക്ടർ വിൻസെന്റ് മഹാനായ മനുഷ്യനാണ്. അദ്ദേഹം അനേകം ആളുകളെ സഹായിച്ചു."

"അവിടെ അവർ ആളുകളെ നിർബന്ധിച്ച് തടവിലാക്കുന്നുണ്ട്!" റോണി പറഞ്ഞു.

കച്ചവടക്കാരൻ അയാളെ വിചിത്രമായി നോക്കി. "എന്തൊരു ഭ്രാന്തമാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? നിങ്ങൾക്ക് സഹായം ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു."

അവർ അവിടെ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി.

ഒരു ഇടവഴിയിൽ അവർ നിന്നു. എല്ലാവർക്കും തളർച്ച.

"ആരും നമ്മളെ വിശ്വസിക്കില്ല," രാഹേൽ പറഞ്ഞു. "അവർ എല്ലാവരും സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്."

"അല്ലെങ്കിൽ..." സോഫിയ മന്ത്രിച്ചു. "നമ്മൾ ശരിക്കും..."

"നമ്മൾ ഭ്രാന്തന്മാരാണെന്നോ?" റോണി കയ്പോടെ ചിരിച്ചു. "അതാണ് അവർ നമ്മളെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. സത്യം പറയുന്നവരെ 'ഭ്രാന്തൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് അവരുടെ ആയുധമാണ്."

അവർ അവിടെ നിന്ന് ഓടി. ജനങ്ങൾ അവരെ നോക്കി - ഭയത്തോടെ, വെറുപ്പോടെ.

"നമ്മൾ അവർക്ക് ഭ്രാന്തന്മാരാണ്," രാഹേൽ മന്ത്രിച്ചു. "ആരും വിശ്വസിക്കില്ല."

രാത്രി അവർ ഒരു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കെട്ടിടത്തിൽ ഒളിച്ചു. മഴ വീഴുന്നത് തുടർന്നു.

റോണി ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്നു. അയാളുടെ മനസ്സിൽ യുദ്ധം. സത്യം എന്താണ്? അയാൾ ആരാണ്?

സോഫിയ അടുത്തുവന്ന്. "നീ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത്?"

"ഞാൻ അറിയില്ല," റോണി കരഞ്ഞു. "ഒരുപക്ഷേ അവർ ശരിയാവാം. ഒരുപക്ഷേ ഇതെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലാവാം."

സോഫിയ അയാളുടെ മുഖം തൊട്ടു. "അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, ഞാനും നിന്റെ മനസ്സിലാണ്. അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല. നിന്റെ മനസ്സ് യഥാർത്ഥമാണ്. നിന്റെ സ്നേഹം യഥാർത്ഥമാണ്. നിന്റെ സത്യം യഥാർത്ഥമാണ്."

റോണി അവളെ നോക്കി. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ.

"ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു," അയാൾ മന്ത്രിച്ചു.

"ഭയപ്പെടുന്നത് കൊണ്ടാണ് നീ മനുഷ്യൻ," സോഫിയ പുഞ്ചിരിച്ചു. "അത് നിന്നെ യഥാർത്ഥമാക്കുന്നു."

---