Worm On Road

  നിഴലുകളുടെ നഗരം റോണി തോമസിന്റെ അന്വേഷണം അദ്ധ്യായം 1: മഴയുടെ നഗരം സെന്റ് സെബാസ്റ്റ്യൻസ് നഗർ എപ്പോഴും മഴയത്തായിരുന്നു. ആകാശത്ത് നിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നത് വെള്ളമല്ല, നഗരത്തിന്റെ പാപങ്ങളാണെന്ന് റോണി തോമസ് കരുതിയിരുന്നു. അയാളുടെ ഓഫീസ് - ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിലെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഇടുങ്ങിയ മുറി - ജനാലയിലൂടെ ഈ ഇരുണ്ട നഗരത്തെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. "ഡിറ്റക്ടീവ് റോണി തോമസ്" എന്ന് വാതിലിലെ ഗ്ലാസിൽ എഴുതിയിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു, റോണിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം പോലെ. മേശപ്പുറത്ത് അവൾുടെ ഫോട്ടോ കിടന്നു. സോഫിയ. അവൾ അപ്രത്യക്ഷയായി രണ്ട് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞു. പോലീസിന് താല്പര്യമില്ല. "അവൾ ഒരുപക്ഷേ ഓടിപ്പോയതാകും," അവർ പറഞ്ഞു. "നിനക്കിനി വേറെ പെൺകുട്ടിയെ കിട്ടും." പക്ഷേ റോണിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. സോഫിയ ഓടിപ്പോകുന്ന ആളല്ല. അവൾ എന്തോ കണ്ടു. എന്തോ അറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാണ് അവരവളെ കൊണ്ടുപോയത്. വാതിലിൽ മുട്ടി. "അകത്തേക്ക് വരൂ," റോണി ചുരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയെടുത്തു. ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യൻ അകത്തേക്ക് വന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ. ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. "നിങ്ങളാണോ ഡിറ്റക്ടീവ് തോമസ്? എനി...

  ഭാഗം 1: സന്തോഷത്തിൻ്റെ ദുരന്തം കോട്ടയം ടൗൺ കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽവെച്ച് ഏറ്റവും ദുരൂഹമായ മരണങ്ങളായിരുന്നു രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കിടെ നടന്ന മൂന്നെണ്ണം. നാൽപ്പത് വയസ്സുകാരനായ ഇൻസ്പെക്ടർ രാജൻ , തൻ്റെ ഡയറിയിലേക്ക് മൂന്ന് പേരുകൾ കുറിച്ചു: സഞ്ജീവ് വർമ്മ, ഗീത, വിനു. മൂന്ന് പേർക്കും പൊതുവായി ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒന്നാണ്: മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അവർ അനുഭവിച്ച അതിരുകടന്ന സന്തോഷം . സഞ്ജീവ്, പൂളിനരികിൽ സെൽഫിയെടുക്കുന്നതിനിടെ കാൽവഴുതി വീണു; ഗീത, ഗ്യാസ് ലീക്കായതിനെ തുടർന്നുണ്ടായ ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ടിൽ പൊള്ളലേറ്റു മരിച്ചു; വിനു, സ്റ്റുഡിയോയുടെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് വീണു. ഓരോ കേസും പോലീസ് അപകടമരണമായി എഴുതിത്തള്ളി. "അമിതമായ ആഹ്ലാദത്തിനിടയിലെ അശ്രദ്ധ" എന്ന പൊതുവായ കുറിപ്പിൽ ഫയലുകൾ അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, രാജന് അതംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "സന്തോഷം ഒരു കൊലയാളിയാകുമോ? അതോ സന്തോഷമുള്ളവരെ ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഒരാളുണ്ടോ?" ഭാഗം 2: കീചെയിനിലെ തുമ്പ് വിനുവിൻ്റെ സ്റ്റുഡിയോയിലെ ബാൽക്കണി പരിശോധിക്കുന്നതിനിടെയാണ് രാജൻ്റെ കണ്ണിൽ ഒരു തുമ്പ് ഉടക്കിയത്: മരംകൊണ്ടുള്ള ഒരു പഴയ കീചെയിൻ. അതിൽ ഒരു പ്രത്യേക പരമ്പരാഗത ചിഹ്നം കൊത്തിവെച്...

 The fire does not leave his skin. Even after the ash is wiped clean, the sigils remain — faintly glowing, whispering when no one else speaks. Aren tries to forget what he saw during the Rite. But forgetting doesn’t come so easily anymore. The Ashen Flame cheers him now. They call him “Brother Burned.” Some bow. Others avoid his eyes. But in the still moments — when he closes his fists, or breathes too deeply — he hears the scream again. And sometimes… a child’s laughter, far away. Three nights pass. Then, one night, he wakes in his tent. But the tent is gone. So is the sky. So is the world. He’s in The Hollow. Again. The trees are shadows of trees. The ground is neither ash nor frost — but something soft, familiar, wrong. It smells like his childhood. And in the center of it all sits the Hollow Child — mask cracked wider now, hair damp from rain that doesn’t fall. He hums a lullaby Aren knows. One his mother sang. One he’d buried years ago. “You’re back...